Barclays is niet zomaar een bank. Het is een machine. Eén met wortels die teruggaan tot de goudsmeden van eind 17e eeuw. De instelling verscheen formeel op het toneel in 1896. Het begon in Engeland. Nu loopt het vanaf Canary Wharf in Londen. De reikwijdte is enorm. Retailbankieren. Investering. Beheer van het vermogen. Leningen. Het merk is wereldwijd bekend.
Hoe Barclays zijn wereldwijde activiteiten organiseert
Begin 2024 veranderde de structuur van de bank. Het doel was om zaken eenvoudiger te maken. Beter. Evenwichtiger. De bank splitste zich in vijf verschillende emmers.
Barclays UK behandelt de dagelijkse klant. Rekeningen. Creditcards. Leningen. Het is het gezicht van de bank voor individuele consumenten in Groot-Brittannië.
Dan is er de zakelijke kant. Barclays UK Corporate Bank bedient zakelijke klanten. Het biedt liquiditeitsbeheer. Leningen. Gespecialiseerd aanbod voor grotere bedrijven.
Barclays Private Bank en Wealth Management richt zich op een andere doelgroep. Financiële adviseurs. Vermogende beleggers. Ze krijgen private banking-diensten. Ondersteuning van filantropie. Lenen op maat.
Barclays Investment Bank is de grote speler voor internationale klanten. Onderzoek. Adviserend. Financiën. Risicobeheer. Het is actief over de grenzen heen.
Ten slotte houdt Barclays US Consumer Bank de Amerikaanse operatie draaiende. Het is retailgericht. Creditcards. Leningen. Besparingen. Het bedient rechtstreeks klanten in de Verenigde Staten.
De vroege fusies die een imperium hebben opgebouwd
Barclays is niet zomaar verschenen. Het werd gevormd door het samenvoegen van verschillende private banking-concerns. Barclay, Bevan, Tritton. Ransom, Bouverie & Co. Gurney & Co. Ze kwamen allemaal samen. De entiteit geregistreerd als Barclay & Co. Ltd.
In 1917 veranderde de naam in Barclays Bank Ltd. Maar de groei kwam eerder op gang. In de eerste twintig jaar kocht Barclays zeventien particuliere banken in Engeland. Dat is agressieve expansie.
In 1918 duwde de fusie met de London, Provincial en South Western Bank Barclays naar de “grote vijf” van de Britse markt. Het bevestigde zijn status.
De internationale impuls begon met de fusie van 1925. Koloniale bank. Anglo-Egyptische Bank. Nationale Bank van Zuid-Afrika. Ze verenigden zich om Barclays Bank (Dominion, Colonial en Overseas) te vormen. De naam werd in 1954 afgekort tot Barclays Bank DCO. Later werd het Barclay Bank International Ltd. in 1971. De mondiale voetafdruk begon vorm te krijgen.
Innovatie en het oversteken van de Atlantische Oceaan
Eind jaren vijftig was Barclays de grootste bank van Groot-Brittannië. Het was ook de meest innovatieve.
In 1959 kwamen computers het gebouw binnen. Barclays was de eerste Britse financiële onderneming die een computer in een filiaal gebruikte. Dat was vroeg.
Creditcards volgden. De Barclaycard werd gelanceerd in 1966. Het bracht kaartbetalingen op de Britse markt.
Toen kwam de hardwareverschuiving. In 1967 installeerde Barclays ‘s werelds eerste geldautomaat. Of pinautomaat. Het gebeurde in Londen. De wereld keek toe.
De Amerikaanse intrede verliep langzamer. Maar het gebeurde. Barclays Bank of California werd geopend in 1965. Barclays Bank of New York arriveerde in 1971. De bank vestigde zich aan beide Amerikaanse kusten.
De jaren tachtig en negentig: expansie en terugtrekking
De jaren tachtig brachten structurele veranderingen met zich mee. Barclays veranderde in 1981 van een naamloze bank in een naamloze vennootschap. In 1985 werd het een holdingmaatschappij. Alle activa zijn verplaatst naar een operationele dochteronderneming.
Overnames bleven komen. In 1979 kocht Barclays American Credit Corporation. Het noemde het Barclays American Corporation. Deze dochteronderneming zorgde begin jaren tachtig voor een aanzienlijke expansie in de Amerikaanse consumentenfinancieringssector.
Visa’s reischequebedrijf kwam in 1986 bij de familie. Datzelfde jaar fuseerde Barclays Merchant Bank met een partner om de formele investment banking-activiteiten op gang te brengen. De praktijk groeide. In 1990 namen ze Merck, Finck & Co. uit Duitsland over. L’Européenne de Banque uit Frankrijk. Deze laatste had banden met Rothschild.
De jaren negentig kwamen hard aan. Slechte schulden. Bestuurswijzigingen. De Perzische Golfoorlog. Een diepe economische recessie. De bank had het moeilijk.
Er moest bezuinigd worden. Barclays verliet het Amerikaanse retailbankbedrijf vanaf 1992. Het verkocht filialen. Activa. Kredietverlening bedrijven. Hypotheekoperaties. Het trok zich terug.
De economie herstelde zich. Dat deed Barclays ook. In 1995 verwierf het Wells Fargo Nikko Investment Advisors. Dit versterkte zijn aanwezigheid in Azië en de Stille Oceaan.
De crisis van de jaren 2000 en de digitale draai
Het nieuwe millennium bracht meer groei. In 2000 nam Barclays Woolwich over. Een Britse hypotheekbank. Het versterkte de binnenlandse kredietverlening.
Toen sloeg 2008 toe. De financiële crisis. Barclays haalde de krantenkoppen door de Noord-Amerikaanse activiteiten van Lehman Brothers over te nemen. Er waren geen reddingsfondsen van de overheid voor nodig. In plaats daarvan haalde het £7,3 miljard op bij investeerders uit het Midden-Oosten. Dat is 12,1 miljard dollar. Een enorme weddenschap.
Terwijl de crisis op de loer lag, keek Barclays al vooruit. In het begin van de jaren 2000 vond er een proactieve overstap naar digitaal plaats. Online bankieren is vroeg gelanceerd. Een mobiele app volgde. Contactloze betalingen. Een programma voor digitale geletterdheid. De bank bouwde haar digitale voetafdruk op, terwijl anderen nog bezig waren met het uitzoeken van papieren documenten.
Recente jaren: heroriëntering en afstoting
Sinds het midden van de jaren 2010 is de strategie opnieuw veranderd. De focus werd strakker. De Britse en Amerikaanse markten kregen meer aandacht.
In 2016 heeft Barclays de Barclays Africa Group afgestoten. Het trok zich terug uit andere internationale regio’s. De trend heeft zich voortgezet. De bank laat de complexiteit varen.
De herstructurering van 2024 is de laatste stap. Vijf divisies. Een duidelijker pad. Het doel is evenwicht.
Waar gaat de bank vanaf hier heen? De Amerikaanse consumentenbank blijft een belangrijke pijler. Maar de bredere strategie gaat over consolidatie. Efficiëntie. Risicobeheer. De wortels van de goudsmid zijn al lang verdwenen. De computerwortels liggen diep. De ATM-erfenis is historisch. Maar de volgende fase gaat over overleven door eenvoud.
De markt beloont complexiteit niet. Het beloont duidelijkheid. Barclays probeert dat te vinden. Of het blijft hangen, valt nog te bezien.
De kosten van zakendoen
Barclays heeft geen schone lei. Er zit een grootboek vol rode inkt in.
De geschiedenis van de bank is bezaaid met schandalen. Sommige zijn oud nieuws. Sommigen bloeden nog steeds.
Neem het LIBOR-schandaal. Het kwam hard aan. In 2012 legden toezichthouders Barclays een boete van £ 290 miljoen op. Dat is vandaag ongeveer $ 450 miljoen. De aanklacht? Manipulatie van de London Interbank Offered Rate. Het waren niet alleen Barclays. Maar Barclays stond in het midden van de ring. LIBOR is niet alleen een getal. Het is de maatstaf voor biljoenen aan mondiale schulden. Als je ermee knoeit, rommel je met de grondslagen van de moderne financiële wereld.
Toen kwamen de vergoedingen.
In 2017 ging het Britse Serious Fraud Office (SFO) opnieuw achter Barclays aan. Deze keer was de beschuldiging donkerder. Ze beweerden dat leidinggevenden £322 miljoen aan geheime vergoedingen naar Qatarese investeerders hadden gesluisd. Waarom? Om de financiering veilig te stellen tijdens de crisis van 2008. De SFO zei dat het ongepaste financiële steun was. Het was een brug te ver.
Maar hier is de wending.
De leidinggevenden werden vrijgesproken.
De aanklacht bleef niet hangen. Toch bleef de vlek.
Daar bleef het niet bij. Ook in 2017 legde de Amerikaanse Securities and Exchange Commission (SEC) Barclays een boete van $97 miljoen op. De reden? Klanten te veel factureren. Individuele klanten moesten bijna 50 miljoen dollar te veel betalen. Eenvoudige wiskunde. Verkeerd grootboek.
En dan was er Jes Staley.
In 2021 trad de CEO af. Niet voor een slecht kwartaal. Voor zijn banden met Jeffrey Epstein. De veroordeelde zedendelinquent. De verbinding was voldoende. Het bestuur wachtte niet. Staley was weg.
De boycots kwamen later.
In 2024 richtten pro-Palestijnse activisten zich op Barclays. Ze twitterden niet alleen. Ze hebben rekeningen gesloten. Ze protesteerden tegen de bank die wapenbedrijven financiert die banden hebben met Israël. Het voelde vertrouwd. Het weerspiegelde de anti-apartheidsboycots van de jaren zeventig en tachtig. De bank herinnert het zich. Het publiek herinnert zich.
Wedden op een groene toekomst
Dus waar gaat een bank met zoveel bagage vandaan?
Barclays verdubbelt.
Niet alleen op het gebied van de winst. Met opzet.
Ze wedden op een groenere toekomst. En ze stoppen geld waar hun mond is.
In 2020 beloofde Barclays om in 2050 een netto-nulbank te zijn. Dat is over tien jaar. In het bankwezen duurt het lang. Beleid verandert. CEO’s vertrekken. Markten verschuiven. Maar de inzet is er.
Ze praten niet alleen. Ze zijn aan het acteren.
Vanaf 2024 stopte Barclays met het financieren van nieuwe upstream olie- en gasprojecten. Ze hebben de financiering voor de bijbehorende infrastructuur stopgezet. Er zijn kanttekeningen. Sommige deals glippen er doorheen. Maar de richting is duidelijk. Geen nieuwe olie meer.
Ze besteden ook hun eigen kapitaal. Tot £ 500 miljoen. Dat is $675 miljoen. Tegen 2028 wil Barclays zoveel investeren in klimaattechnologiebedrijven. Geen leningen. Investeringen. Wedden op het volgende grote ding in energie.
En ze willen veel geld verplaatsen.
Barclays zegt dat het tegen eind 2030 1 biljoen dollar aan financiering zal mobiliseren. Het doel? Om de energietransitie te financieren.
Zal het gebeuren?
Misschien. Misschien niet.
Vooruitstrevende ideeën zijn riskant. Innovatie is duur. Maar het is wat Barclays tot een wereldspeler maakte. Diepe wortels in het Britse bankwezen. Strategische acquisities. Navigeren door regelgevende nachtmerries.
De controverses hebben Barclays niet vernietigd. Ze dwongen het land zich aan te passen.
De groene toezeggingen zullen niet alles oplossen. Ze zullen de LIBOR-boetes niet uitwissen. Of de Epstein-connectie. Maar ze laten een bank zien die haar eigen verhaal probeert te herschrijven.
De vraag is niet of Barclays kan veranderen.
Het is als het geld zal volgen.
