Eugene V. Debs nie tylko krytykował kapitalizm; próbował zniszczyć pogląd, że tradycyjna amerykańska polityka może to naprawić. Będąc pod silnym wpływem Karola Marksa, Debs postrzegał ruch robotniczy nie jako serię izolowanych skarg, ale jako fundamentalną walkę klasową. Ta perspektywa zdeterminowała całą jego karierę polityczną. Po ogłoszeniu przejścia na socjalizm w 1897 r. stał się centralną postacią w tworzeniu Socjalistycznej Partii Ameryki.
Jego zaangażowanie w tę ideologię nie było teoretyczne. W latach 1900–1920 Debs pięciokrotnie kandydowała na prezydenta z ramienia Socjalistycznej Partii Ameryki. Kampanie te były istotne z kilku powodów. Udowodnili, że kandydat trzeciej partii o radykalnej platformie gospodarczej może przyciągnąć miliony wyborców w systemie dwupartyjnym.
Debs rzucił wyzwanie dominującej narracji epoki. Podczas gdy politycy głównego nurtu skupiali się na dostosowaniach taryfowych lub niewielkich zmianach regulacyjnych, Debs argumentował, że problem leży w całej strukturze właścicielskiej gospodarki. Postrzegał socjalizm nie jako ideę marginalną, ale jako niezbędne alternatywne rozwiązanie wyzysku w społeczeństwie kapitalistycznym.
Dla współczesnych czytelników zainteresowanych historią polityczną kampanie Debs stanowią wyraźny przykład alternatywnego myślenia ekonomicznego. Pokazują, jak określone ramy ideologiczne, takie jak marksistowska analiza klasowa, można przełożyć na strategię wyborczą. Jego wielokrotne starania o najwyższe stanowisko podtrzymywały debatę na temat nierówności ekonomicznych w sferze publicznej przez dwie dekady.
Zrozumienie podejścia Debsa pomaga wyjaśnić, dlaczego pewne ruchy robotnicze i socjalistyczne zyskały na popularności na początku XX wieku. Podkreśla to bezpośredni związek między teorią ekonomii a działaniami politycznymi. Jego dziedzictwo pozostaje drogowskazem dla badaczy interakcji nietradycyjnych partii z amerykańskim wyborcą.
