Margo Millet heeft een niche-vaardigheid. Ze doet ‘constructieve analyse van recreatieve aanhangsels’. Voor $ 20 betaal je haar om je te vertellen op welke Pokémon jouw geslachtsdelen lijken. Misschien is het een Bulbasaur met een krachtige speciale aanval genaamd Ooze Attack. Het klinkt absurd. Het is raar.
Dit is het leven van de hoofdpersoon in Margo’s Got Money Troublems. Ze doet niet waar ze als kind van droomde. Maar ze is blut. Een solo-ouder. En ze is verrassend goed in dit werk.
Haar eerste les komt snel. De jongens die hun lullen haten? Zij geven de beste fooi.
Apple TV+ liet eerder deze maand de bewerking van de roman van Rufi Thorpe vallen. Het biedt een complexe kijk op de enige baan die veel jongeren nog hebben.
“Ik kan niet zomaar een andere baan gaan zoeken.”
OnlyFans is niet alleen maar porno meer. Het is nu een subgenre van de popcultuur. Tien jaar later. Meer dan 4 miljoen makers. Het is de favoriete manier van Hollywood geworden om over Gen Z-arbeid te praten. Waarom? Omdat het ons allemaal weerspiegelt. We zijn nu gewoon tevreden voor elkaar.
De drukte is echt
Margo is twintig. Voortijdig schoolverlaten. Zwanger van een affaire met haar verlichte professor. Haar huisgenoten vluchtten voor het lawaai. Huur verdubbeld. Er ontstaat paniek.
Dan vindt ze haar uitlaatklep. OnlyFans betaalt.
Maar zichtbaarheid is een nachtmerrie. Het platform verbergt zoekresultaten. Zeker een veiligheidskenmerk, maar een toegangsbarrière. Margo leert dat het algoritme frequentie vereist. Samenwerking is de sleutel. Ze werkt samen met een door cosplay geobsedeerde beste vriend om een merk op te bouwen genaamd Hungry Ghost.
Een alien met een honger naar seks.
“Geef mij je verveling, je verdriet, je angsten. Ik eet het allemaal op”, schrijft ze.
Studies koppelen het gebruik van porno feitelijk aan stress en verveling. Margo verdient er geld mee.
Het is onsexy. Het is alledaags. Dat is het punt. Meestal zien we de saaie delen niet. De strategiebijeenkomsten. De contentkalenders. Maar dit verhaal lacht erom. Het dramatiseert de strijd niet in een tragedie. Het vindt de humor in de sleur.
Rufi Thorpe wilde authenticiteit. Niet de hypergeproduceerde glans van reguliere porno.
Ze deed onderzoek door zelf een account aan te maken. Ze keek naar gekken als BigHonkinCaboose. Een cabaretier die grappen maakt over haar inhoud. HarperTheFox schrijft liedjes over anale seks. Deze kunstenaars voegen menselijkheid toe. Ze doorbreken de vierde muur van intimiteit.
Megan Graves BigHonkinCaboose zegt het botweg. Seksuele dingen zijn onzin. Absurd.
“Ik schuw het maken van grapjes nooit in mijn seksleven. Het stelt mensen op hun gemak”, zegt Graves.
Ze kleedt zich als Meg Griffin. Waarom niet? Het werkt. Mensen verbinden. Margo doet hetzelfde. Ze bouwt virale TikTok-sketches voor het Hungry Ghost-personage. Altijd met een subtiel duwtje. Check de pittige inhoud.
De sleutel is niet shock. Het is echt.
Shock versus kunst
Dan is er Euforie.
De HBO-hit heeft een ongemakkelijke romance met online sekswerk. Het zicht van Sam Levinson is donker. Cassie (Sydney Sweeney wil de huwelijksbloemen van $ 50,00. Maddie wordt haar manager.
Het gaat snel naar het zuiden.
Cassie doet vernederende knikken. Voetfetisjvideo’s. Leeftijd spelen. Ze laat scheten in potten voor $ 700 per verzoek. De glamour vervaagt in churn. Ze neemt video na video op. De inhoud wordt grotesk.
Levinson noemt het absurd. Hij wilde lagen. Hij verwees naar Aanval van de 50-voet vrouw. Maar het publiek zag uitbuiting. Sekswerkers noemden het somber.
Was het shockwaarde of sociaal commentaar?
Echte bedenker Annie Knight denkt dat Cassie iets op het spoor was. Maddy’s advies bleef hangen: Je hebt hun aandacht. Nu mag je hem houden.
Knight bouwde een merk op controverse. Een jaar lang dagelijks met een nieuwe man slapen. Toen 583 mannen op één dag. De reactie was giftig. De viraliteit was krankzinnig.
“Negatieve of positieve ogen betekenen bereik”, vertelde Knight aan WIRED. “Ik besefte al snel dat controverse winstgevend is.”
Dit weerspiegelt de afkomst van Cassie. Niet omdat het moreel juist is, maar omdat het algoritme de aandacht beloont. Zelfs slechte aandacht.
Margo humaniseert de arbeider. Het toont de kunst. De gemeenschap.
Euforie benadrukt de extreme kosten. De degradatie.
Beiden trekken de draad uit dezelfde digitale economie. Gewoon verschillende einden. Eén richt zich op het salaris en de persoonlijkheid. De andere richt zich op de schade en het verval.
Wij bekijken het allemaal. Wij registreren het allemaal. De grens tussen leven en inhoud is sowieso verdwenen.
