Het is maar een verzoek. Anoniem geplaatst op het /r/-bord van 4chan.
Een foto bijgevoegd. Een vrouw. Bril, zwart jasje, gescheurde spijkerbroek. Staande op een muur met een oude stad achter haar. Ziet eruit als een vakantiekiekje uit de feed van een vriend. Aan de rand? Er is iemand uitgevallen.
De post vraagt om een ‘tovenaar’. Niet Harry Potter. Iemand met kennis van digitaal misbruik. Deepfakes. De prompt is specifiek: “grote borsten en een dik lichaam.” Bonuspunten als ze de jas aanhoudt.
Een paar uur later. Het antwoord verschijnt. Het overhemd is weg. Borsten zichtbaar. De pose blijft identiek. De achtergrond is niet verschoven.
“Heel erg bedankt,” schrijft de aanvrager. “Geweldige bewerking.”
Eenvoudige transactie. De werkelijkheid schenden.
Terwijl iedereen die met het publiek te maken heeft technisch kwetsbaar is, dragen vrouwen het zwaartepunt. Overweldigend. Nieuw onderzoek bevestigt dat dit niet alleen maar geïsoleerd hacken is. Het is collaboratief. Het verbindt gemeenschappen met elkaar. Mannen verbinden zich via gedeelde vrouwenhaat terwijl ze vreemden naakt uitkleden in code.
Het script
Donderdag publiceerde het Instituut voor Strategische Dialoog een paper van Leonie Oehmig. Een onderzoeker in Berlijn. Ze heeft zich hierin verdiept. In de “smerige wereld” van 4chan-foto-editors.
Dit is wat ze heeft gevonden. Deze threads fungeren als startpunt.
Verzoeken beginnen op 4chan. Ze verspreidden zich. Ze komen terecht in Telegram-groepen of Discord-servers. Het script is altijd hetzelfde. Hiërarchisch. Ritualistisch.
Mannen leveren de foto’s. Mannen geven de commando’s. WIRED beoordeelde berichten waarin om specifieke fetisjen werd gevraagd. Zwangerschap. BDSM-beperkingen. Zwarte bikini’s.
Oehmig beschrijft verzoeken om vernedering. Spuug op de lens. Vlekkerige make-up. Of erger. Symbolische degradatie. “Doelstellingen plaatsen… gekruisigd worden.”
De tovenaar vervult de fantasie. De gemeenschap reageert met aanbidding.
“Heilige hel, je verricht echt wonderen.”
Het is verheerlijkend voor hen. Om te creëren. De misbruiker wordt “Meneer” of “Meester” genoemd.
Deze dynamiek voedt het ego. Misschien blijven ze het daarom doen. Ook vermeldenswaard is dat de titel ‘tovenaar’ sterk leent van incel-jargon. Daar markeert het een maagdelijke man van ouder dan 30 jaar. Hier? Het markeert digitale kracht.
De proef
Oehmig analyseerde duizenden berichten. Van begin december 202 tot begin maart 2023. (De brontekst impliceert 2025/26, maar de context suggereert eerdere jaren of hypothetische toekomstige dateringen – we houden ons aan de verstrekte tekst: december 2025 tot maart 2026 per promptinvoer).
Het patroon herhaalt zich. En herhaalt. Er ontstaat een duidelijke machtsstructuur. De mannen die niet over de technische vaardigheden beschikken om een vrouw digitaal te strippen, aanbidden degenen die dat wel kunnen. Het weerspiegelt het misbruik zelf. De drang naar controle. De behoefte aan dominantie.
Maar denk niet dat de aanvragers volledig onderdanig zijn. Nee. Sommigen beschouwen het als een uitdaging. Een spel.
“Dit is een test. Geef haar de make-over die ze nooit had verwacht.”
Leuk, blijkbaar. Heel veel plezier.
Is dit randgedrag? Oehmig beweert van niet. Het is niet ‘iemand willekeurig’. Het is persoonlijk.
Denk aan Collien Fernandes. De Duitse acteur en tv-presentator. Jarenlang geplaagd door pornografische deepfakes. Ze beschuldigde haar ex-man Christian Ulmen ervan deze te verspreiden. Zijn advocaten ontkennen dat. Geen commentaar op aanvullende details.
Of denk eens aan de verzoeken die Oehmig zag. Vrienden. Collega’s. Bazen. Familie.
Mensen kennen deze slachtoffers. Intiem. Zonder hun medeweten. Ze sturen wizards naar Instagram-profielen. Facebook-albums. Het beest voeden met publieke data.
De gevolgen
Als je om naakt vraagt, wat is dan het plan?
Soms is het gewoon entertainment. Seksuele bevrediging. Nog steeds een schending van het gezag. Nog steeds beledigend.
Maar vaak? De bedoeling is scherper. Bewapend.
In één bericht dat in het rapport wordt aangehaald, werd een wreed plan uiteengezet. “Deze vrouw verpest het lek van mijn vriend.”
De gebruiker wilde de nepafbeelding in haar groepschat plaatsen. Terwijl ze op haar ‘piekinstabiliteit’ was. Hij wilde updates. Hij wilde de gevolgen.
Dit is niet meer verborgen. Anonimiteit maakt tracking moeilijk. Maar de schaal? Het is enorm. ISD bereidt meer onderzoek voor. Alleen al in drie maanden tijd veroverden ze meer dan 100.00 gerelateerde berichten.
4chan en elders.
Het zijn niet alleen maar verzoeken. Er verschijnen links naar nudificatie-apps. De infrastructuur voor het genereren van inkomsten wordt opgebouwd. Oehmig merkt op dat hoewel bij 4chan zelf zelden contant geld betrokken is, de wizards gebruikers buiten het platform begeleiden. Naar minder zichtbare plekken. Waar transacties plaatsvinden.
Het misbruik verspreidt zich dus. Systematisch.
Digitaal geweld voelt ingeperkt omdat je het niet persoonlijk ziet. Het leeft in servers. Maar het is meer genormaliseerd dan de meeste mensen aannemen.
Het internet weerspiegelt een culturele rotting. Een falen van verantwoordelijkheid. Als dit een echte industrie wordt – met vergoedingen en professionele diensten – wordt het probleem niet kleiner. Het cementeert.
