Het had gewoon weer een efficiëntieslag van de overheid moeten zijn. Het bleek een digitale verdwijningsdaad te zijn.
Dan Berulis wist dat er iets niet klopte. Als IT-medewerker bij de National Labour Relations Board zag hij hoe mensen van het zogenaamde ‘Department of Government Efficiency’ de sleutels van het koninkrijk kregen. Veel meer dan ze nodig hadden. Veel meer dan de Chief Information Officer had gedaan. Hij diende in april 2025 een klokkenluidersklacht in bij het Congres. Hij beweerde dat ze toegang hadden gekregen tot gevoelige vakbondsgegevens. Misschien gekopieerd.
Toen werden de remmen van zijn auto doorgesneden.
“DOGE-functionarissen vereist… accounts op huurderniveau.”
Klein ongeval. Grote rode vlag. NPR heeft het opgepikt. Het Congres schreeuwde om een onderzoek. De NLRB-inspecteur-generaal opende er in mei 2025 een.
Snel vooruit naar april 2026.
Het Government Accountability Office heeft een rapport laten vallen. De titel leek veilig. Bijna saai. “Gedetailleerden van de National Labour Relations Board hadden geen toegang tot IT-systemen tussen 16 april en 25 juli 2025.”
Let op de data? Ze beginnen direct nadat Berulis op het fluitsignaal heeft geblazen. Het rapport claimt geen toegang tijdens dat specifieke venster. Schoon. Keurig.
Maar kijk eens naar de voetnoten.
Vlak voordat onderzoekers in augustus 2025 arriveerden om de logboeken te bekijken, klikte iemand op verwijderen. Het team is verantwoordelijk voor DOGE-stafleden? Weg. Schoongeveegd. Geen logboeken van wie zich heeft aangemeld. Geen gegevens van wat ze hebben aangeraakt.
“De voetnoot is het centrale thema van dit rapport”, zegt Don Moyninan. “Het roept meer vragen op dan het oplost.”
Wie drukte op de knop? Waarom hebben ze de digitale geschiedenis gewist van mensen die onbeperkte macht hadden om federale gegevens te lezen, kopiëren of wijzigen?
De NLRB heeft geheimen. Identiteiten van klokkenluiders. Bedrijfsgeheimen. Strategieën van de Unie. Als de efficiëntieploeg van Elon Musk invloed wilde uitoefenen, was de NLRB een goudmijn. Tesla en SpaceX hebben allebei te maken gehad met claims over oneerlijke arbeidspraktijken van dit bureau. SpaceX stapte eerder dit jaar uit hun bedrijf. Een plotseling verlies van jurisdictie. Toeval? Senator Elizabeth Warren denkt van niet.
Jessica Baxter van de GAO verdedigt het rapport. “Ons werk is altijd onpartijdig”, zegt ze. Zeker. Maar hun titel negeert de olifant in de serverruimte. Door alleen naar de weken na de klacht te kijken, misten ze de weken voor. En ze kunnen het ‘voor’-gedeelte niet bevestigen omdat de gegevens verdwenen zijn.
Hier is de wet hierover:
- Zes jaar: Documenten met persoonlijk identificeerbare informatie moeten zes jaar bewaard blijven volgens het General Records Schedule.
- FOIA Freeze: Als een verzoek in behandeling is, kunt u het papier niet versnipperen (of de digitale bestanden wissen) totdat het probleem is opgelost.
- Speciale verantwoordelijkheid: Dit waren systemen waarvoor strikte toegangslogboeken nodig waren. Het zijn geen junkmails.
Het verwijderen ervan is illegaal. Dan McGrath van Democracy Forward noemt het ‘diep bezorgd’. Hij beweert dat het ronduit in strijd is met de Federal Records Act. Je kunt bewijsmateriaal niet vernietigen omdat het er slecht uitziet. Of omdat iemand aan de macht het begraven wilde hebben.
WIRED heeft DOGE-leden gevonden die Signal gebruiken met instellingen voor automatisch verwijderen. Handig voor privacy. Verschrikkelijk voor naleving.
Michael Duff, een hoogleraar rechten die tientallen jaren geleden bij de NLRB werkte, noemt deze verwijdering ‘onregelmatig’. Vrijwel zeker tegen de praktijk. En doe je dat tijdens een lopend onderzoek? Dat is niet alleen rommelig. Dat is een gevolgtrekking van onregelmatigheid. Een beleefde manier om te zeggen dat iemand in paniek was. Of opzettelijk gehandeld.
Berulis vermoedt dat het nog erger is. Hij denkt dat er al in maart 2025 een account is aangemaakt, gebruikt en verwijderd. Voordat iemand vragen stelde.
Moeten we hierover iets horen van iemand onder ede? Ja. Is er iemand die vóór november getuigt? Don Moynihan denkt van niet.
Er blijft dus een voetnoot over. En een leeg scherm. En een overheidsinstantie die het vermogen verloor om te bewijzen dat haar eigen werknemers geen geheimen aan het stelen waren.
We zijn er nooit echt achter gekomen wie er heeft ingelogd.
