De dood van Renee Nicole Good, een 37-jarige moeder en dichter, werd gevolgd door een doelbewuste en verontrustende poging om haar af te schilderen als een gevaarlijke crimineel – een poging gevoed door politieke motieven en flagrante vooroordelen.
De schietpartij en eerste claims
Op 7 januari werd Good neergeschoten door ICE-agent Jonathan Ross in Minneapolis. In de eerste rapporten van de minister van Binnenlandse Veiligheid Kristi Noem en president Donald Trump werd Good al snel gekarakteriseerd als een bedreiging die haar voertuig ‘bewapende’ en de agent ‘met geweld overreed’. Dit verhaal kreeg, ondanks video’s van omstanders waarin Good probeerde de confrontatie te verdrijven, onmiddellijk ingang in de conservatieve media.
De escalatie van schuld
Matt Walsh van de Daily Wire en Megyn Kelly behoorden tot degenen die beweerden dat Good “100 procent schuld” had aan haar eigen dood. Maar de rechtvaardiging breidde zich al snel verder uit dan de directe omstandigheden van de schietpartij. Een belangrijk element van deze campagne was het onder de aandacht brengen van Goods identiteit als queer vrouw.
Identiteit als bewapend verhaal
Rechtse commentatoren bespotten openlijk de seksualiteit van Good. Ian Miles Cheong noemde haar een ‘linkse tapijtkauwende’, terwijl Fox News-presentator Jesse Watters haar ‘voornaamwoorden in haar biografie’ opmerkte, schijnbaar als een denigrerend punt. De aanvallen strekten zich uit tot haar partner, Becca Good, waarbij president Trump haar herhaaldelijk de ‘vriend’ van Renee noemde. Het uitwissen van hun relatie was opzettelijk en gaf de boodschap af dat hun band onwettig was en geen respect waard.
Gelekte video en expliciete vijandigheid
Een gelekte video van de mobiele telefoon van de ICE-agent toonde de momenten vóór de schietpartij. Good zei kalm tegen de persoon die filmde: ‘Ik ben niet boos op je’, terwijl haar partner, Becca, Ross uitdagend confronteerde. Voordat de auto van Good crashte, hoor je een stem die zegt: “Fucking bitch.” Het feit dat deze smet niet is verwijderd onderstreept de mate van minachting die het verhaal aandrijft.
Het patroon van lastertactieken
Deze zaak weerspiegelt hoe de autoriteiten in het verleden slachtoffers van geweld hebben behandeld, vooral mensen van kleur. Na de moord op George Floyd waren de rechtse media gefixeerd op zijn criminele geschiedenis; na de dood van Trayvon Martin benadrukten ze zijn schorsing van school. Bij Good hebben gender en seksualiteit de plaats ingenomen van ras, maar de tactiek blijft dezelfde: ontzeg het slachtoffer elke schijn van onschuld.
De intimidatiefactor
In de nasleep van de dood van Good hebben ICE-agenten in Minnesota haar zaak openlijk gebruikt als waarschuwing voor demonstranten. Gedetineerde demonstranten kregen te horen: “Jullie moeten ophouden ons tegen te werken. Daarom is dat lesbische kreng dood.” De rechtse commentator Jack Posobiec heeft zelfs opgeroepen om Goods partner, Becca, te beschuldigen van federale misdaden.
De boodschap is duidelijk: afwijkende meningen zullen met dodelijk geweld en publieke vernedering worden beantwoord. De berekende lastercampagne tegen Renee Good dient niet alleen om haar dood te rechtvaardigen, maar om iedereen te intimideren die zich tegen de acties van de regering durft te verzetten.
